Økonomisk ønsketænkning?

Den danske regering er begyndt at prale på forhånd af det økonomiske opsving, som alle tror er på vej, fordi tallene viser optimisme, men som ikke er kommet endnu, når man ser på tal for den faktiske økonomiske udvikling.

Men nu siger Paul Krugman så på TV2 News, at udviklingen i Danmark minder meget om den spanske økonomi. Årsagen er den enorme boligboble, som blev opbygget inden krisen. Forskellen derimod er, at vi oplever krisen ikke lige hårdt her pga. et stærkt socialt sikkerhedsnet. (Undskyld, hvis jeg fornærmer nogen, som er hårdere ramt af krisen end jeg er.)

Kjak um europeiska identitetskreppu í Deadline á DR2

Kjak beint nú í Deadline á DR2 (byrjar eftir 7:30) um identitetskreppuna í Europa. Sjálvsagt snýr tað seg eisini um politikk, men man kann forklára øgiliga nógv við økonomi. Stutt sagt er hetta tað:

Týskand kom ikki úr tí drúgvu kreppuni eftir samanleggingina fyrr enn eitt boom í Suðureuropa økti týska útflutningin. Týska samanleggingin hevði oyðilagt kappingarføri hjá týskum fyritøkum, ein trupulleiki sum ikki bar til at loysa í Tysklandi einans. Teir reformar sum Týskland framdi, hjálpa Týsklandi í dag, men vóru ikki við til at fáa Týskland úr sínum lágkonjunkturi.

Felags gjaldoyra kostar Spania dýrt

Martin Wolf, búskaparviðmerkjari, í áhugaverdari grein í Financial Times:

In my view, Spain made only one big mistake: joining the euro. Without that, it would probably now look more like the UK: yes, the economy would be in serious trouble, but its exchange rate and its long-term interest rates would both be far lower. After all, its fiscal position is even now no worse than the UK’s

Pengapolitikkurin í euro-økinum skapar trupulleikar fyri summi eurolond. Og tá er euro-limaskapur ein forðan fyri loysnum.

Krugman: Europeiskt búskaparligt sjálvmorð

Undir yvirskriftini Europe's Economic Suicide skrivar Paul Krugman um skilaleysa búskaparpolitikkin í Europa, serliga Euro-økinum, har tað almenna er sett at spara í fleiri londum, har lágkonjunktururin rakar harðast í forvegin, og hildið verður aftur í teimum londum, sum hava best ráð at seta meira ferð á fyri at hjálpa hinum úr kreppuni.

Mítt hjartasuff (ella illsinnisgleps) á facebook var hetta:

Hetta kundi verið ein kreppa sum allar aðrar, bara eitt sindur djúpri og kanska eitt vet drúgvari, men annars tað sama sum so ofta fyrr. Tí er tað ein stór tragedia, at tað er skeivur kreppupolitikkur, sum skapar hesa vanlukku.
Rentuhækking hjá ECB síðsta summar var væl timað til at steðga framgongdini í búskapinum og fallinum í arbeiðsloysinum, sum akkurát var byrjað. Og so sóu vit hvussu sparipolitikkurin hjá nývalda Cameron vendi framgongd til afturgongd. Og tá tað var prógvað, at tað ikki riggar, so velja spaniólar eina borgarliga stjórn sum lovar at royna tað sama. Fólkið hevur sjálvt valt, men hevur betri uppiborið kortini.
Øll tey lærdu sum standa á odda í ECB og í stjórnunum í Europa hava av óforstáiligum orsøkum blakað alt tey hava lært til viks. Hóast øll data í hesi kreppu hava víst, at vanligu amboðini rigga sum lærubøkurnar siga. Men man hevur hildið seg til moralprædikur, heimaráð og lummafilosofi, sum ongantíð hevur riggað. Tað er ein fallitterklering fyri tey sokallaðu klóku!
(Ja, búskaparkjakið og politikkurin í Føroyum hava havt allar teir somu ingrediensirnar, herundir eisini at fara til eina borgarliga stjórn, og skeiv ráðgeving.)

Eg skal í seinni grein greiða nærri frá teimum viðurskiftunum, eg her nevni. Talan er um greinar, sum hava verið ávegis eina tíð nú.