Tørvur á meira -- ikki minni -- progressivum skatti

Tað er mín pástandur, at skatturin eigur at blíva meira progressivur heldur enn meira flatur. Tað merkir at skattalættin hjá ABDH, sum fór til hægri miðalinntøkur og háinntøkur, skuldi heldur farið til lág- og miðalinntøkurnar. Man skuldi sostatt heldur flutt øll skattastigini og botnfrádráttin eitt sindur uppeftir inntøkustiganum, heldur enn einans at flyta ovastu stigini, ið hevur havt við sær at talan stórt sæð er um flatskatt.

Her eru mínar grundgevingar: Globaliseringin setir økt krøv til liberalisering av vinnulívinum fyri at menna produktivitetin og varðveita kappingarførið. Men hetta vil raka vinnur ójavnt, og serliga arbeiðsmegina ójavnt í ymsum vinnum. Nakrar vinnur vilja vinna nógv uppá liberalisering og kunnu varðveita góðar lønir, meðan aðrar vinnur merkja lønartrýst av liberaliseringini. Marknaðurin fer tí at skapa meira ójavna enn fyrr. Og tað er her eisini vigtugt fyri rættvísi í meira progressivum skattastiga, at ójavnin í inntøku er ikki bara størri, men inntøkan hjá fólki er eisini í størri mun enn fyrr avgjørd av hepni enn av arbeiðsinnsatsi og evnum hjá tí einstaka: Hvør er í teimum vinnum, sum vaksa orsakað av liberalisering. Vakstrarpotentialið fyri vinnur -- og harvið fyri ójavna -- er størri, tá allur heimurin er marknaður.